нурсиз

сфт. 1. Нур бермайдиган ёки ёритилмаган; хира.

Ҳамиджон ойнинг нурсиз ёруғи тушиб турган деразадан кўчага қаради. — Ў. Умарбеков, Чўлда бир кун

2. кўчма Қони қочган, рангпар; хира (юз, кўз ҳақида).

— Кунимиз қурсин, Жумагул. Сен ҳам ҳалак, мен ҳам, — дерди чол нурсиз кўзларидан оққан ёшни артиб. — Ж. Шарипов, Хоразм

Унинг [афғон чойфурушнинг] азалдан кулга ўхшаш нурсиз юзи баттар қорайиб кетгандай кўринди. — А. Мухтор, Опа сингиллар

3. кўчма Бадиий жиҳатдан бўш, қизиғи ёʻқ, мазмунсиз.

Нурсиз асар.

4. кўчма Рўшноликдан йироқ, оғир.

Тийрак Ҳамиднинг нурсиз ҳаётини безаган бирдан-бир нарса онаси Комила опанинг сўзлаган эртаклари бўлди. — Ўзбек адабиёти