ноумид

сфт. 1. Умиди ёʻқ, умидсиз, умидсизланган, ҳафсаласи пир бўлган.

Ноумид одам,

Хотин кишини ҳамма вақт ноумид, норози кўриб ўрганган ва буни хотинлик латофати деб билган Сидиқжонга жувоннинг бу гаплари унча ботмади. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

2. Ишончни ёʻқотган ҳолда, ишончсиз равишда.

Ноумид бўлмоқ.

Каскасини бошига тўнкариб, бир инграб қўйди-да, теваракка ноумид қаради. — Ойбек, Қуёш қораймас