ношукур

сфт. Борига қаноат, шукур қилмайдиган; яхшиликни билмайдиган; кўрнамак.

— Ношукур экансиз, опа, — [Зайнаб], — поччамдан нолишингиз яхши эмас. — А Қодирий, Ўтган кунлар.

[Роҳила:] Ҳой, ношукур! Бахт қуши одамнинг бошига бир марта қўнади-я! Ўқиш ҳамма вақт бўлаверади, — магазин тўла китоб! — А. Қаҳҳор, Оғриқ тишлар