noravo

ot 1. kt. Ravo koʻrilmaydigan; munosib, loyiq hisoblanmaydigan, nomunosib.

Boʻlur mehnat bilan har joyda boʻlsa loyiqi hurmat, Halol mehnat bilan qilgan maishat noravo boʻlmas. — Habibiy

2. Yoʻl qoʻyib boʻlmaydigan, joiz emas.

Kulsa el parishonlik odatimga, tong yoʻqdir, Ahli dilga, albatta, noravo parishonlik. — E. Vohidov, Muhabbatnoma