номус

от 1. Кишининг ўз обрўйини улуғлаш ва ардоқлаш ҳис-туйғуси; орият, диёнат, виждон.

Номусини ерга букмоқ. Номус ва ғайрати бор одам меҳнатдан қўрқмайди. Нодон билан юрма, Номусингни букма. — Мақол

2. Хижолат тортиш ҳис-туйғуси; уят-андиша, шарм, ҳаё, ор.

Номусга қўймоқ.

[Жамила:] Ҳаё беномусда бўлмайди! Ҳаёсизда номус бўлмайди. — Ҳамза, Бой ила хизматчи

Номус! Номус эр кишини ўлдиради-я! — Шуҳрат, Шинелли йиллар

[Ҳайитжон:] Отаси бечора бўлса, қанча вақт эл-халқдан номус қилганидан, аллақандай шаҳарларга бадарға бўлиб, яқинда келди. — Ҳамза, Паранжи сирлари

3. Қиз поклиги, бокиралик, иффат, қизлик.

Бахциз оналарнинг кўз ёшлари, болаларнинг, қизларнинг таҳқирланган номуси учун сўнгги нафасгача курашинг. Ўлим, тиз чўкиш ёʻқ! — Ойбек, Қуёш қораймас

Агар ит тегмаган бўлса, покман, номусим жойида десанг, кел, бери кел. — М. Мансуров, Ёмби