noib

ot 1. tar. Oʻrta asrlarda musulmon davlatlarida tobe oʻlka yoki viloyat hokimi, oliy hukmdorning shu yerdagi vakili, oʻrinbosari.

Noib unga ishonib topshirilgan hududning siyosiy, iqtisodiy, ijtimoiy holati uchun masʼul hisoblangan. — OʻzME

2. esk. Oʻrinbosar, yordamchi.

Sen viloyatning hokimi boʻlsang, men sening noibing boʻlaman. — S. Ayniy, Doxunda

Xato ketmay, saqlagin, ey yaratgan! Bu oʻsha-ku, qochqin bekning noibi. — Mirtemir, Asarlar

Oʻrinbosar, yordamchi.YARDIMCI, MUAVİN

n assistant