ноиб

от 1. тар. Ўрта асрларда мусулмон давлатларида тобе ўлка ёки вилоят ҳокими, олий ҳукмдорнинг шу ердаги вакили, ўринбосари.

Ноиб унга ишониб топширилган ҳудуднинг сиёсий, иқтисодий, ижтимоий ҳолати учун масъул ҳисобланган. — Ўзме

2. эск. Ўринбосар, ёрдамчи.

Сен вилоятнинг ҳокими бўлсанг, мен сенинг ноибинг бўламан. — С. Айний, Дохунда

Хато кетмай, сақлагин, эй яратган! Бу ўша-ку, қочқин бекнинг ноиби. — Миртемир, Асарлар

Ўринбосар, ёрдамчи.YARDIMCI, MUAVİN

н assistant