ноҳақ

сфт. 1. Қонунга хилоф, зид; ғайриқонуний.

Тунов кун унга [Ўрмон полвонга] бориб, бизнинг ғаллаларимизни ноҳақ ва зўр билан босиб олдилар, деб арз қилган оёқ яланг деҳқон, чўпон ва ўтинкашлар кириб келдилар — С. Айний, Қуллар

Кўнгил тўла армон, ёʻқдир дармон, Оҳ, ҳар кун ноҳақ қурбон, мудҳиш қон. — С. Абдулла.

2. Ҳаққоний бўлмаган, адолациз, нотўғри.

Ноҳақ ҳукм. Ноҳақ ишга ривож ёʻқ. — Мақол.

Ноҳақ ишга куяман Бой, камбағал, мулла, эшон демасдан, ҳамманинг боласига бир текис қаралса, отамга лаънат, ўғлимни юбормасам. Ойбек, — Танланган асарлар

Маҳкам ноҳақ гаплардан қаттиқ норози бўлиб, яна юзининг қони қоча бошлади. — П. Қодиров, Уч илдиз.

3. кесим взф. Ҳақли эмас.

Ким ҳақ, ким ноҳақ — аниқ бўлди. Бу масалада сиз ноҳақсиз.