нобакор
nobakorнобакор
сфт. 1. Хулқ-атвори, юриш-туриши, хатти-ҳаракати ёмон одам.
Биласизки, чиқиб Ниёз баччағар, Атрофига йиғилди қулбаччалар. У нобакор озор берар тинч халққа, Кирдикори нуқул зарар тинч халққа! — И. Султон, Номаълум киши
2. сўк. Ярамас, аблаҳ, разил.