нобакор

сфт. 1. Хулқ-атвори, юриш-туриши, хатти-ҳаракати ёмон одам.

Биласизки, чиқиб Ниёз баччағар, Атрофига йиғилди қулбаччалар. У нобакор озор берар тинч халққа, Кирдикори нуқул зарар тинч халққа! — И. Султон, Номаълум киши

2. сўк. Ярамас, аблаҳ, разил.

а scoundrel, villain

jaman, jamanatlı, ońbaǵan, pás, buzıq, suyıq

↓ Heilunke m, Lumpe f