навқирон

сфт. 1. Авжи куч-қувватга тўлган, қирчиллама, ёш.

Наби ака мўйсафидни ичкарига таклиф қилди. Ҳовлининг бир чеккасида ўтирган икки навқирон йигит ҳам аста юриб келиб, мўйсафид билан сўрашди. — А. Раҳмат, Ҳаёт лавҳалари

2. кўчма Ёш.

Сархуш бўлиб, мудрар бесадо Қирғоқдаги навқирон толлар. — Х. Даврон, Болаликнинг овози

3. кўчма Тик қоматли, баланд.

Навқирон қоялар совуқ илжаярди. — Шарқ юлдузи