Натурализм

тор маънода инсон ҳаётидаги физиологик жиҳатларни ёрқин акс эттириш мазмунида ҳам қўлланилади.

— натурализм. 1. ХИХ асрнинг 70-йилларида Ғарбий Европа адабиётида юзага келган бадиий методлардан бири, ХИХ асрнинг 80—90-йилларида франсуз ёзувчиси Эмил Золя бошчилигида пайдо бўлган адабий оқим. Бу оқимга қисман Флобер, Мопассан, Зудерман, Гауптман, Г. Ибсенлар ҳам мансуб эдилар. Россияда ХИХ асрнинг 80—90-йилларида П. Боборикин, Вас. Немирович-Данченко, В. Белинский, В. Бибиков, В. Тихонов каби бир қанча тарафдорлари бўлишига қарамай, натурализм оқими кенг ёйила олмади. Натурализмнинг асосий талаблари Э. Золянинг «Экспериментал роман» ҳамда П. Боборикиннинг «ХИХ асрда Европа романи» номли китобларида баён қилинган. Бу талаблар асосида ХИХ аср табиацҳунослигидаги материалистик ғоялар ётади. Натурализм ўзининг эстетик асосларида табиий фанларга, биринчи навбатда, биология ҳамда физиологияга таянади. Натурализм адабиётда инсон характерини экспериментал ўрганишни мақсад қилиб қўяди ва бадиий асарга инсон ҳақида маълумот берувчи ҳужжат сифатида қарайди. Бу оқим