muzayyan

sft. 1. yuq. uyel. Bezalgan, bezakli.

Boqqa kirilgandan keyin kishi., muzayyan qayerdan ruh olish oʻrniga, bilʼaks, bir dahshat va xavf his eta boshlar edi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

Shiftlari muzayyan, devorlari oʻymakor xonaga kirib, Ibn Sino., rangpar kishiga taʼzim qildi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida

2. Muzayyan (erkaklar ismi).