мусофир

от 1. Сафардаги киши; сайёҳ.

Ҳар шаҳардан ҳар шаҳарга юрамиз, Бир мусофир бизлар гадо бўламиз. — Ширин билан Шакар

Бой меҳмонхонага кирганда, мусофир ёстиққа бош қўйиб уйқуга кетган, баҳузур ёʻл ҳордиғини чиқараётган эди. — У. Исмоилий, Сайланма

2. Бошқа ердан келган ёки бошқа ерда яшовчи; келгинди.

Бундан ўн саккиз йил бурун бу қишлоқнинг бир бурчагида мусофир бир темирчи бўлар эди. — А. Қаҳҳор, Сароб

Қизимни мусофирга бермайман, деб қўярмикан. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

3. с. т. Ўзга, ёт (эл-юрт ҳақида).

— Раҳматли отам мусофир элларда менинг нима бўлишимни ҳам ўйламаганмикан? — деди Ҳожи хола. — М. Исмоилий, Фарғона т.о

Биз узоқ жудоликдан кейин мусофир юртда учрашган ака-укалардек қучоқлашиб кетдик. — О. Ёқубов, Излайман