musofir

ot 1. Safardagi kishi; sayyoh.

Har shahardan har shaharga yuramiz, Bir musofir bizlar gado boʻlamiz. — Shirin bilan Shakar

Boy mehmonxonaga kirganda, musofir yostiqqa bosh qoʻyib uyquga ketgan, bahuzur yoʻl hordigʻini chiqarayotgan edi. — U. Ismoiliy, Saylanma

2. Boshqa yerdan kelgan yoki boshqa yerda yashovchi; kelgindi.

Bundan oʻn sakkiz yil burun bu qishloqning bir burchagida musofir bir temirchi boʻlar edi. — A. Qahhor, Sarob

Qizimni musofirga bermayman, deb qoʻyarmikan. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

3. s. t. Oʻzga, yot (el-yurt haqida).

— Rahmatli otam musofir ellarda mening nima boʻlishimni ham oʻylamaganmikan? — dedi Hoji xola. — M. Ismoiliy, Fargʻona t.o

Biz uzoq judolikdan keyin musofir yurtda uchrashgan aka-ukalardek quchoqlashib ketdik. — O. Yoqubov, Izlayman