муштлашмоқ

фл. 1. фл. бирг. н Муштламоқ.

Хамир муштлаш.

Мағрурланиш, кўкракка муштлаш. кишини хижолат қилиб қўяди. — Муштум

2. Мушт солиб урушиш, ёқалашиш.

Улфатлар орасидан низо чиқиб, муштлаш, пичоқбозлик бошланди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Мушт солиб уришиш, ёқалашиш, уриш

Улфатлар орасида низо чиқиб, муштлаш, пичоқбозлик бошланди — Ғ. Ғулом, Машъал

mushlasıw, tóbelesiw, túygishlew, dúmpishlew, judırıqlaw

sich prügeln