muqim

sft. 1. Bir yerda doimiy turuvchi, tub joyli.

Gʻijduvonning muqim savdogarlarining doʻkonlari, saroylari bino boʻlgan chorsuda savdogarlarning mollarini qoʻriqlaydigan uch-toʻrt nafar qorovul koʻzga koʻrindi. — S. Ayniy, Qullar

2. Doimo boʻladigan, doimiy.

Oʻylab qarasa, unga [Akbarga] ham mavsumli ish emas, muqim ish zarur ekan. — I. Shamsharov, Gʻurumsaroyliklar

3. Muqim (erkaklar ismi).