muqarrar

sft. 1. Vujudga kelishi, yuz berishi, amalga oshishi aniq boʻlgan, shubhasiz, turgan gap.

Ahmad ichida oʻzini koyidi nega shoshding, axir shunday javob olishing muqarrar edi-ku. — F. Musajonov, Himmat

Ish shu xilda borsa, kayfiyat shu boʻlsa, hademay kapsanchilardan bironta ham yakkaxoʻjalik qolmasligi muqarrar edi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

2. Qaror topgan, turgʻun holga kelgan; tayinli.

Muqarrar tartib. Muqarrar qilmoq.