мунтазир

сфт. Орзиқиб кутувчи, интизорлик тортувчи; муштоқ, интизор.

Мунтазир бўлмоқ.

Бухоролик жанобнинг қашқа қорабайири депсиниб ўйноқларди Ҳамманинг эътибори шу жанобда, фармонига мунтазир. — Ш. Тошматов, Эрк қуши

Унинг назарида, ёри келиб

, девор орқасида мунтазир эди. — М. Исмоилий, Фарғона т. о.