Мунозара

Форс-тожик ва туркий халқлар классик адабиётида турли нарсаларнинг баҳслашуви, тортишуви тарзида ёзилган бадиий асарлар. Мунозара насрда ҳам, назмда ҳам ёзилиши мумкин. Мунозара қиссадан ҳисса чиқариш ёки авторнинг асар асосида ётган масала юзасидан чиқарган хулосаси билан якунланади. Масалан, форс-тожик адабиётида Асадий Тусийнинг (ХИ аср) «Кеча ва кундуз мунозараси», «Осмон ва ер мунозараси», «Араб ва форс мунозараси», ўзбек адабиётида Аҳмадийнинг «Руд ва жоманинг орасинда мунозара ва мубоҳаса», Юсуф Амирийнинг «Банг ва чоғир орасинда мунозара», Яқинийнинг «Ўқ ва ёй орасинда мунозара», озарбайжон шоири Муҳаммад Фузулийнинг «Банг-у бода», «Сиҳат ва мараз» асарлари мунозара жанрининг ажойиб намуналаридир. Мунозарада мажозий образлар воситаси билан муаллиф социал-сиёсий, ахлоқий ва фалсафий қарашларни илгари суради. Мунозара баъзан катта эпик асар тўқимасида ҳам келиши мумкин. Масалан, Нишотийнинг «Ҳусн-у Дил» достонидаги мунозаралар., мунозара