мункаймоқ

фл. Букчайиб қолмоқ; букилмоқ, эгилмоқ (киши ва унинг қомати ҳақида).

Мункайган чол.

Парпихўжа ёғчи чол бўлмаса ҳам, чоллар каби икки қўлини орқа белига қўйиб, бир оз мункайиб, ичкари уйга кириб кетди. — Ойбек, Танланган асарлар

Робия хола якка-ю ягона ўғли урушга кетиб, мункайган чоли билан қолган. — С. Зуннунова, Олов