мунғаймоқ

фл. с. т. Маъюс, тушкун ҳолда бўлмоқ; маъюсланмоқ.

Шарофат олдинги курсиларнинг бирида мунғайиб, тез-тез бурнини, кўзини артиб, дам-бадам хўрсиниб ўтирар эди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Ислом ота мунғайиб ўтирганча, саллали бошини кафтлари орасига олиб, оғир-оғир тебранарди. — Н. Аминов, Ёлғончи фаришталар

в pity, have sympathy