mungʻaymoq

fl. s. t. Maʼyus, tushkun holda boʻlmoq; maʼyuslanmoq.

Sharofat oldingi kursilarning birida mungʻayib, tez-tez burnini, koʻzini artib, dam-badam xoʻrsinib oʻtirar edi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

Islom ota mungʻayib oʻtirgancha, sallali boshini kaftlari orasiga olib, ogʻir-ogʻir tebranardi. — N. Aminov, Yolgʻonchi farishtalar