мукаммал

сфт. 1. Ҳар жиҳатдан тўлиқ, камчилиги ёʻқ; расо, бут.

Мукаммал тўплам. Уч тилни мукаммал билади. Мукаммал билим.

Ҳаётни мукаммал қиламан, деб не-не одамлар бош қотирган. — С. Сиёев, Ёруғлик

Рустам отда юриш, найза отиш, қиличбозлик каби ҳунарларни мукаммал ўрганибди. — Олтин бешик

2. Такомиллашган, камолотга эришган; етук.

Сенинг қимматли сўзинг, ўткир фикринг мукаммал, Элнинг хотирасида сақланади умрбод. — Х. Расул

Азизанинг назарида, ҳар томонлама мукаммал, одобли, билимли йигит шу эди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол