муҳтож

сфт. 1. Бирор нарсага эҳтиёжи, зарурати бўлган; зарурат, талаб сезувчи.

[Отабек] Отда келган бўлса ҳам, куннинг иссиқлигидан бир пиёла чойга муҳтож эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Қизим, сенинг ёрдамингга муҳтожман. Ҳа, умидим катта. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

Жиноятни пулга муҳтож одам эмас, пулни қаерга қўйишни билмаган одам қилади. — Газетадан.

2. Бечораҳол, қашшоқ, ҳожатманд.

Золим бойлар мазах қилиб куларди. Раҳми келмай муҳтожларнинг ёшига. — Эргаш Жуманбулбул ўғли

Биз ўша вақтда муҳтож бўлган бева-бечораларни йиғиб, ош бериш мақсадида бир бостирма солдик. — А.Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари