момақаймоқ

фл. 1. Сариқ тўпгулли, шамолда учиб кетадиган тўзғоқ уруғли ўт; қоқиўт.

Эрта баҳор Ёрқиной кўк териб юрарди. У ён-бу ёнга эланиб, отқулоқ, исмалоқ, момақаймоқ қидирарди. — Р. Раҳмонов, Меҳр кўзда

У худди биздаги момақаймоқ ёки бўта-кўзга ўхшайди. — Газетадан

2. кўчма Юз, бадан тузилиши бўлиқ ва ёқимли кўринишга эга (аёлларга нисбатан).

У момақаймоқ хотинига ҳам қиё боқмасди. — Мирмуҳсин, Умид

Олчинбекнинг таърифига қараганда, Зубайдахон тенги ёʻқ момақаймоқ, офатижон эмиш. — К. Яшин, Ҳамза