миёна

сфт. 1. кам қўлл. Ўртача, ўрта.

Миёна ҳол деҳқон.

Пахтасини шаҳар заводида тозалатган Азимбойвачча миёнагина завод қурди қишлоққа. — С. Аҳмад, Асарлар

Фурқат тўлароқ, қора соқол, миёна қад, Завқий сингари хушчақчақ одам эди. — Т. Обидов, Юсуфжон қизиқ

2. 3-ш. эгалик ва ў.-п. к. қўшимчалари билан (— миёнасида) кўм. взф. Пайт, макон муносабатини билдиради; орасида, давомида.

Ҳамма иш битганда, икки кун миёнасида, енг ичида никоҳ ўтказмоқчи эдик. — Ойбек, Танланган асарлар