михланмоқ

фл. 1. фл. ўзл. ва мажҳ.н Михламоқ.

Михланган қопқоқ.

Отабек эсини бошига йиғиб, михланган еридан қўзғалган-да кишилар уйларига қайта бошлаган эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

От, тўрт оёғи ерга михлангандай, қимир этмасди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. кўчма Бутун диққат-эътибори билан қараб қолмоқ, бутунлай берилиб қотмоқ.

Штабдагиларнинг кўзлари кўк ва қизил чизиқлар билан бўялган харитага михланиб қолди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

Халойиқ кўзи билангина эмас, бутун фикру зикри билан ҳам мингбошига михланган эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча