меҳрибон

сфт. 1. Меҳр-шафқат кўрсатувчи, меҳр билан муносабатда бўлувчи.

Моҳлар ойимнинг Анвар билан муомаласи холис ва самимий бўлиб, у Анварга ўз боласидай меҳрибон эди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

Болаларининг бахти учун ҳар қандай жафоларга ўзини отган, меҳрибон, шафқатли она! — Ойбек, Танланган асарлар

2. айн. Ғамхўр.

Бу ерда бир меҳрибоним ёʻқки, менга кўмаклашса. — Ойбек, Танланган асарлар

3. кўчма Меҳр (меҳрибонлик) ифодаловчи.

Ҳамиша кулиб турадиган меҳрибон чеҳраси ҳозир жиддий эди. М. Исмоилий, Фарғона т. — о

Элмуроднинг қандай аҳволга тушганини сезган Гулсум уни меҳрибон сўзлари билан юпатмоқчи бўлиб келган эди. — П. Турсун, Ўқитувчи