maʼyus

sft. 1. kt. Noumid, tushkun holatli; tushkun.

[Otabek:] Bu yerda soʻzimni eshituvchi birov ham boʻlmadi, boʻlsalar ham, sening arzingni shu xonlar ijro qiladimi? deb, meni maʼyus qildilar. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Qiz umid bilan koʻtargan boshchasini yana yostiqqa qoʻydi. Non ilinjida chaqnagan yirik koʻzlari maʼyus yumildi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

2. Ezilgan, gʻamgin holatli; xomush.

Uning maʼyus chehrasiga qarab turib, Javlon badtar ezilib ketdi. — L. Tojiyeva, Mehrim sizga, odamlar

Katta-kichik, yosh-qari erkak-ayollar oqimi koʻngildan yigʻlar, ularning koʻz yoshlarini maʼyus egilgan boshlari ifoda qilar edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

Oʻylarimda tolgan oʻychan tol Maʼyusgina egmish boshini. — H. Abdunazar, Anjir guli

Qishloq chollari murdalar qoshiga asta qadam tashlab kelishdi-da, tiz choʻkib, maʼyus holda ancha sukut qilishdi. — T. Rustamov, Mangu jasorat