маъюс

сфт. 1. кт. Ноумид, тушкун ҳолатли; тушкун.

[Отабек:] Бу ерда сўзимни эшитувчи биров ҳам бўлмади, бўлсалар ҳам, сенинг арзингни шу хонлар ижро қиладими? деб, мени маъюс қилдилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Қиз умид билан кўтарган бошчасини яна ёстиққа қўйди. Нон илинжида чақнаган йирик кўзлари маъюс юмилди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

2. Эзилган, ғамгин ҳолатли; хомуш.

Унинг маъюс чеҳрасига қараб туриб, Жавлон бадтар эзилиб кетди. — Л. Тожиева, Меҳрим сизга, одамлар

Катта-кичик, ёш-қари эркак-аёллар оқими кўнгилдан йиғлар, уларнинг кўз ёшларини маъюс эгилган бошлари ифода қилар эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Ўйларимда толган ўйчан тол Маъюсгина эгмиш бошини. — Ҳ. Абдуназар, Анжир гули

Қишлоқ чоллари мурдалар қошига аста қадам ташлаб келишди-да, тиз чўкиб, маъюс ҳолда анча сукут қилишди. — Т. Рустамов, Мангу жасорат