мароқ

от кт. Ортиқ шавқ-завқ; зўр қизиқиш; ҳузур.

Мароқ, билан қулоқ солмоқ. — Мароқ, билан гапирмоқ

Мажлис Отабекнинг Шамай таассуротини мароқ, билан эшитгач, шу кунгача ҳеч кимдан эшитилмаган унинг фикрларига ажабланган эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар.