манзума

сфт. эск. кт. Назм билан ёзилган асар; шеърий асар.

Ўрда жарчиси бозор ва уриниш жойларда тўхтаб: — Айюҳаннос! Билмаган билсин, эшитмаган эшицин — манзумаси билан жар солиб юрар эди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

Мен ўшанда очерк ўрнига уч бобдан иборат шеър ёзган эдим, уни на достон, на баллада деб бўлади, шунчаки манзума. — Ҳ. Ғулом, Замин юлдузлари