manman

sft. 1. Oʻzini katta tutadigan, bosar-tusarini bilmay qolgan; takabbur.

Manman odam. Kamtarga — kamol, manmanga — zavol — Maqol

U ilgarigi manman Tojiboy emas: hiylagina hovurdan tushgan va anchagina muloyimlashib qolgan edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

2. yoki Manman (manaman) degan Mashhur, eng oldingi, dongdor.

Xivaning manman degan boylaridan pul topish sirlarini oʻrgandim. — J. Sharipov, Xorazm

Bunaqa zanjirni yanga tugul, qishlogʻimizdagi manman degan temirchi ham uzolmaydi. — Yoshlik

Koʻchaga chiqsam, manman degan yigitlar husnimga mahliyo boʻladi. — Mushtum

Qoʻqonning manaman degan boylaridan Mirazimjon boyni oʻldirtirib, sir ochilayotganda xoʻjakoʻrsinga Ergashga jazo berdirdi. — K. Yashin, Hamza