манман

сфт. 1. Ўзини катта тутадиган, босар-тусарини билмай қолган; такаббур.

Манман одам. Камтарга — камол, манманга — завол — Мақол

У илгариги манман Тожибой эмас: ҳийлагина ҳовурдан тушган ва анчагина мулойимлашиб қолган эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

2. ёки Манман (манаман) деган Машҳур, энг олдинги, донгдор.

Хиванинг манман деган бойларидан пул топиш сирларини ўргандим. — Ж. Шарипов, Хоразм

Бунақа занжирни янга тугул, қишлоғимиздаги манман деган темирчи ҳам узолмайди. — Ёшлик

Кўчага чиқсам, манман деган йигитлар ҳуснимга маҳлиё бўлади. — Муштум

Қўқоннинг манаман деган бойларидан Миразимжон бойни ўлдиртириб, сир очилаётганда хўжакўрсинга Эргашга жазо бердирди. — К. Яшин, Ҳамза