mana

olm. 1. Soʻzlovchining qoʻlida yoki yaqinida turgan narsani, boʻlayotgan yoki boʻlib oʻtgan voqea, hodisani koʻrsatishda ishlatiladigan soʻz.

— Kitobing qani? — Mana, Mana kechagi aytgan oʻrtogʻim.

— Mana, bekachim, — dedi kulib Toʻybeka, — Anovi kungi yosh mehmonni senga maqtasam, achchiqlanding, ammo kelib-kelib seni oʻshanga berdilar. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Mana, ikki oyning ichida yaydoq dala yuzi yam-yashil gʻoʻza nihollari bilan qoplandi. — Gazetadan

2. Koʻrsatish olmoshlari oldida kelib, kuchaytiruv va taʼkid bildiradi.

Urushga orzumandmisiz, mana bu boyvachcha ukangizni olib joʻnay bering, yoʻl ochiq. Oybek, — Tanlangan asarlar

3. yukl. Alohida taʼkid bildiradi.

Yigitlarni eltib, toʻppa-toʻgʻri oʻq tagiga haydaydilar, mana, keyin eshitib qolarmiz. — Oybek, Tanlangan asarlar

Mana, boshqarma plan boʻlimida uni rosa qizartirishdi. — S. Ahmad, Bosh ogʻrigʻi

4. Undov gapda hayrat, kinoya, taajjub kabi maʼnolarni bildiradi.

Ana husn-u mana malohat! Mana bamaʼnilik! Mana ilm-u qobiliyat! — Mirmuhsin, Meʼmor