мана

олм. 1. Сўзловчининг қўлида ёки яқинида турган нарсани, бўлаётган ёки бўлиб ўтган воқеа, ҳодисани кўрсатишда ишлатиладиган сўз.

— Китобинг қани? — Мана, Мана кечаги айтган ўртоғим.

— Мана, бекачим, — деди кулиб Тўйбека, — Анови кунги ёш меҳмонни сенга мақтасам, аччиқландинг, аммо келиб-келиб сени ўшанга бердилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Мана, икки ойнинг ичида яйдоқ дала юзи ям-яшил ғўза ниҳоллари билан қопланди. — Газетадан

2. Кўрсатиш олмошлари олдида келиб, кучайтирув ва таъкид билдиради.

Урушга орзумандмисиз, мана бу бойвачча укангизни олиб жўнай беринг, ёʻл очиқ. Ойбек, — Танланган асарлар

3. юкл. Алоҳида таъкид билдиради.

Йигитларни элтиб, тўппа-тўғри ўқ тагига ҳайдайдилар, мана, кейин эшитиб қолармиз. — Ойбек, Танланган асарлар

Мана, бошқарма план бўлимида уни роса қизартиришди. — С. Аҳмад, Бош оғриғи

4. Ундов гапда ҳайрат, киноя, таажжуб каби маъноларни билдиради.

Ана ҳусн-у мана малоҳат! Мана бамаънилик! Мана илм-у қобилият! — Мирмуҳсин, Меъмор