Макта

Шарқ поезиясидаги ғазал, қасида каби шеърий жанрлар охиридаги якунловчи байт. Адабий анъанага мувофиқ, мақтада аксарият ҳолларда шоирнинг тахаллуси келади. Шунинг учун ҳам ўзбек классик адабиётида ғазал ва қасидаларнинг қайси шоирга мансублигини аниқлашда мақтаъ катта рол ўйнайди. Шунингдек, мақтаъ шеърдаги умумий поетик фикрни якунлайди ёки шоир ўз таассуроти, кечинма ва туйғуларига муносабат билдиради: Навоий, ашк дурридек неларким кўзда ер бергай, Агар ишқинг ҳавосида ёғар ҳар жола тош ўлсун. Ҳозирги ғазалчиликда ҳам мақтаъ қўллаш анъанаси давом этмоқда. Масалан: Оқ қоғозим, сенга Эркин очди пинҳон ишқини, Сен бор-у мен бор, қалам бор, ўртада бегона ёʻқ., мақтаъ