makon
маконmakon
ot 1. Vaqtning muayyan lahzasida olamni tashkil etgan nuqtalarning oʻzaro joylashish tartibini aks ettiruvchi, materiyaning masofa va hajm bilan belgilanadigan asosiy obyektiv yashash shakllaridan biri.
2. Turarjoy, yashash joyi; maskan, vatan.
Birga-birga makonima boraylik, Sendayin miskinning koʻnglin olaylik. — Shirin bilan Shakar
Umrim bino boʻldi Ozarbayjonda, Kechdi bolaligim u gul makonda. — M. Shayxzoda.
Ular [uch ogʻayni botirlar] tushgan toʻqayning narigi tomonida bir sherning makoni bor edi. — Ertaklar
Otaginangning chaylasiga yur. Sen ketgandan beri makonim shu yer. — H. Gʻulom, Mashʼal
3. Biror narsa toʻplangan yoki koʻp boʻlgan joy; kon.
Kampirning mish-mishlariga koʻra, ajina va alvastilar makoni boʻlgan bu ovloq joy obod bir sayilgoh boʻlib qoldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Bagʻring keng, yering oltin, orombaxsh, goʻzal, obod, Bagʻringni, orzuyim bor, kuylarga makon etsam. — T. Tula.
- Makon qilmoq (yoki etmoq, topmoq, tutmoq) Oʻziga joy, makon qilib olmoq. Sen bechora, notavon kimsa — makon qilding gullar yurtini. — Sh, RahmonTurmush ostonasin hatlab oʻtdilar, Sevgi qoʻrgʻonida makon etdilar. — M. Alaviya.Makon tutsam endi qayerda, Qayon boshlar esa iqbolim. — E. Vohidov.