mahkam

sft. 1. Buzilish, oʻzgarish kabilarga chidamlilik darajasi yuqori: puxta, mustahkam.

Mahkam imorat. Eshikni mahkam berkitmoq.

Gʻazal toʻlaligicha oʻz qalbiga koʻchib, xotirasida mahkam oʻrnashib qolganidan, oʻzida yoʻq sevinib, ogʻzining tanobi qochdi. — K. Yashin, Hamza

2. koʻchma Turgʻun, oʻzgarmas, sabotli.

Mahkam iroda.

Gʻulomjon fikrida, qarorida mahkam edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

3. Zoʻr kuch bilan, qattiq.

Koʻlni mahkam qismoq. Mahkam ushlamoq.

Yugurib borib, mahkam quchoqlab oldi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol

4. Mahkam (erkaklar ismi).