мағрур

сфт. 1. Ўз қадр-қиммати, ғурурини сақлаган; ғурурли.

Қосимбек ялт этиб Авазга боқди. Унга йигитнинг ўзини эркин, ҳатто жиндай мағрур тутиши ёқди. — С. Сиёев, Аваз

Унсин хизматкорхона эшигида мағрур, лекин ўйчан ҳолда турган акасини кўриши билан югуриб бориб, уни қучоқлади. — Ойбек, Танланган асарлар

2. зид. Асоссиз ёки ортиқ даражада ғурурли бўлган, ўзини шундай тутадиган; кеккайган; манман; камтар.

Камтар бўлинг, мағрур бўлманг, кеккайманг. — Ҳабибий

Гап камтарлик ҳақида борар экан, кўз ўнгимда ажойиб фазилатли кишилар, шу билан бирга, гердайган, мағрур, калондимоғ баъзи кимсалар гавдаланади. — Газетадан

У илгариги мағрур ва манман Тожибой эмас, ҳийлагина ҳовуридан тушган ва анча мулойимлашиб қолган эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

3. кўчма Туриш-тузилиши, кўриниши виқорли.

Ҳаворанг тоғ мағрур ястаниб ётар — Ю. Ҳамдам

Жўрақул вагон деразасидан баҳор либосига бурканган ям-яшил далаларга, кўкка бўй чўзиб, мағрур қад кўтарган ўрмонларга ифтихор туйғулари билан қараб борарди. — Назармат, Жўрлар баланд сайрайди