ловулламоқ

фл. 1. Кучли алангаланмоқ, аланга таратмоқ.

Элмурод печкада ловуллаб ёнаётган ўтга тикилди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Қуруқ ўтин бир зумда ловуллаб ёниб кетди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

2. кўчма Қаттиқ қизимоқ.

Қуёш тик келган. Ҳаво ловуллаб ёнади. — Ойбек, Қутлуғ қон

Қизнинг юраги худди тузоққа тушган қушдек питирлаб урар, юзи ловуллаб ёнарди. — О. Ёқубов, Баҳор кунларидан бирида

Юзлари қизариб-бўртиб, қулоқларигача ловуллаб кетган Гулхайри тоғасига ўгирилди. — С. Нуров, Нарвон

3. кўчма Бирдан қизишиб кетмоқ, тутақмоқ.

Лутфинисо: Вой, жувон ўлгур! деб, лабини тишлади. У шамол тегган оловдек, ловуллаб кетди. — Ойбек, Танланган асарлар

Эҳсон у вақтда бирданига ловуллаган муҳаббатнинг оқибатини сўраганда, гапиргани гап топилиб, андак хижолатликдан чиқди. — А. Қаҳҳор, Сароб