лопилламоқ

фл. 1. Ён-верига чайқалмоқ; баланд-пастга чайқалмоқ; лапангламоқ.

Кўчадан биров лопиллаб ўтиб кетди. Кўприк лопиллаб турибди.

Ойшабону юзини рўмол билан ёпиб, лопиллаб кириб келди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Хона гўё қайиқдай дам у ёққа, дам бу ёққа қийшайиб, лопиллагандай бўларди. — Мирмуҳсин.

2. Лоп-лоп қилмоқ (аланга ҳақида).

Ерга тушган чироқ бир-икки лопиллади-ю, аввал кўк, кейин қизғиш аланга кўтарилди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

3. шв. Лоф қилмоқ, ваҳима қилмоқ.

— Лопиллама! — уни босиб қўйди Шерали. — С. Кароматов, Олтин қум