лочин

от 1. Йиртқич қушлар туркумининг чаққон ҳаракатли бир тури; овчилар уни қўлга ўргатиб, қуш овлайдилар.

Пориллаб учади чўлнинг лочини. — Ойсулув

Макони икки лочиннинг: Бири қоя, бири осмон. Қаноти икки шоирнинг: Бири ўлка, бири очун. — Э. Воҳидов, Муҳаббат

2. кўчма Шу қушга нисбатли белгини билдиради; эпчил, чаққон; шижоатли.

Мамажон лочин йигит, Серҳаракат, бетиним. — Қ. Муҳаммадий

Унинг орқасидан лочинлари ҳам от қўйишди. — К. Яшин, Ҳамза