ланж

сфт. 1. Тоби айниган, бўшашган; лоҳас.

Ланж бўлмоқ. Ланж қилмоқ (этмоқ).

Ўзимни ланж сездим.

Мингбошининг майи мени анча ланж қилди. — С. Абдулла, Мавлоно Муқимий

Тумов, грипп билан оғриганда, умуман, киши ўзини ланж сезса, одатан, қоқирим истеъмол этилади. — Газетадан

2. Ортиқ дам еб, тобидан ўтган ёки суви кўплигидан узоқ қайнаб бўшашган; дами ўтган, бўш.

Қаёқда қолдинглар? Ош ланж бўлиб кетди-ку. — С. Аҳмад, Ҳукм

3. кўчма Аниқ ва қатъий фикр билдира олмайдиган; фикридан қайтиб, айниб турадиган; мижғов.

У ўзи ланж одам эди.

Бригадирнинг ўзи ҳамон ланж-у, бригада аъзолари виждон азобида. — Н. Сафаров, Мардлар майдонда

[Мулладўст:] Тайёр ошга баковул бўлмай ўл! Пок бўлмаса, бузиб қўювдинг-ку, ланж. Ҳамза, — Майсаранинг иши

4. кўчма На у ёқди эмас, на бу ёқди эмас; ноаниқ, мужмал.

Ланж жавоб. Ланж ҳаво.

— Ўқишларини тамомлашаверсин-чи, бир гап бўлар, — деб ланжроқ жавоб қайтарган эди Тўламат. — С. Анорбоев, Оқсой

Ҳасанов ўзингиз биласиз, дегандек ланжроқ гап қилди. — И. Раҳим, Ихлос