kuyukmoq

fl. 1. Pishirilgan, qovurilgan narsaning kuygan joyi, kuygan qismi.

Kuyuk kulcha.

Kecha kechqurun Grasiano poʻchoq va non kuyuklari bilan qornini toʻygʻazdi. — Yo. Shukurov, Grasiano

2. Kuyish natijasida hosil boʻlgan yara, jarohat; kuygan.

Kurum bosgan devorlar tagida qulab yotgan kuyuk yogʻochlarni u yoq-bu yoqqa surib koʻrdi. — H. Gʻulom, Mashʼal

Uning kuyuk sochsiz boshi, yarimta yuzi jizgʻanak boʻlib, shilvirab turar edi. — Oybek, Quyosh qoraymas

3. ayn. Kuyindi.

Oftob tikkaga kelgan, yoʻl changi, yongʻin, kuyuk, dud isi tomoqlarimizni qaqratgan edi. — A. Muxtor, Davr mening taqdirimda

Shabada kuyuk islarini ham tarqatib yubordi. — A. Muxtor, Chinor

4. koʻchma s. t. Dogʻ-alam, dard-gʻam; alamli, kuygan.

Har kuyukka koʻnar odamning boshi. — Goʻroʻgʻli

Bolasini koʻrib, kuyuklari ketdi. — Yusuf va Ahmad

Endi solma koʻp dogʻingni, Kuyuk jismim jon oʻrtar. — Hamza