куюкмоқ

фл. 1. Пиширилган, қовурилган нарсанинг куйган жойи, куйган қисми.

Куюк кулча.

Кеча кечқурун Грасиано пўчоқ ва нон куюклари билан қорнини тўйғазди. — Ё. Шукуров, Грасиано

2. Куйиш натижасида ҳосил бўлган яра, жароҳат; куйган.

Курум босган деворлар тагида қулаб ётган куюк ёғочларни у ёқ-бу ёққа суриб кўрди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Унинг куюк сочсиз боши, яримта юзи жизғанак бўлиб, шилвираб турар эди. — Ойбек, Қуёш қораймас

3. айн. Куйинди.

Офтоб тиккага келган, ёʻл чанги, ёнғин, куюк, дуд иси томоқларимизни қақратган эди. — А. Мухтор, Давр менинг тақдиримда

Шабада куюк исларини ҳам тарқатиб юборди. — А. Мухтор, Чинор

4. кўчма с. т. Доғ-алам, дард-ғам; аламли, куйган.

Ҳар куюкка кўнар одамнинг боши. — Гўрўғли

Боласини кўриб, куюклари кетди. — Юсуф ва Аҳмад

Энди солма кўп доғингни, Куюк жисмим жон ўртар. — Ҳамза