куйинмоқ

фл. 1. Қаттиқ ачинмоқ; ташвиш тортмоқ; хафа бўлмоқ.

Элмурод бадиий асарлар одамларнинг ташна дилларига нақадар роҳат бағишлаганини сезар, лекин бундай асарларнинг ўз тилимизда камлигидан куйинар эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

— Эхудо, шунча хор қилгунча, омонатингни олиб қўя қолсанг нима қилади-я! — деб куйинади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

2. Аяш, ачиниш, ғамхўрлик билан қайғурмоқ.

— Вой ўлмасам, чиқ-а, чиқ вагонингга, юрагимни ёрдинг, — деди онаси куйиниб. — Н. Сафаров, Саодатнинг қиссаси

Низомжон урушда эри, ўғли ҳалок бўлган аёлларни кўрган. Уларга ич-ичидан куйинади. — С. Аҳмад, Уфқ