kuyinmoq

fl. 1. Qattiq achinmoq; tashvish tortmoq; xafa boʻlmoq.

Elmurod badiiy asarlar odamlarning tashna dillariga naqadar rohat bagʻishlaganini sezar, lekin bunday asarlarning oʻz tilimizda kamligidan kuyinar edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

— Exudo, shuncha xor qilguncha, omonatingni olib qoʻya qolsang nima qiladi-ya! — deb kuyinadi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

2. Ayash, achinish, gʻamxoʻrlik bilan qaygʻurmoq.

— Voy oʻlmasam, chiq-a, chiq vagoningga, yuragimni yording, — dedi onasi kuyinib. — N. Safarov, Saodatning qissasi

Nizomjon urushda eri, oʻgʻli halok boʻlgan ayollarni koʻrgan. Ularga ich-ichidan kuyinadi. — S. Ahmad, Ufq