кулминация

от 1. астр. Ёритқичларнинг осмон меридианидан ўтиш пайти, ер сатҳига нисбатан энг тик, энг юқори нуқтага келиши.

2. Адабиёт ва санъатда: воқеа-ҳодисалар, конфликтлар ривожининг энг муҳим, энг кескинлашган пайти, қаҳрамонларнинг тўқнашуви ҳал қилинадиган, тугуннинг ечими бошланадиган лаҳза.

Ҳикоянинг кулминацияси.

Боиси, ҳар бир асарда тугун, кулминация, ечим, тадрижийлик деган унсурлар бўлиши керак. — Газетадан

3. Бирор нарсанинг ривожида энг юқори нуқта, энг юқори нуқтага кўтарилиш; авж.

Ишнинг кулминацияси.

н culmination